Ամեն առտու<br /> Պարոն Նիկողոս<br /> ներբանները ծակծկած,<br /> կապերն ալ<br /> քառասուն հանգոյց եղած<br /> զոյգ մը կօշիկը <br /> կը ներկէր,<br /> հետը խօսելով<br /> ծլը΄փ ծլը΄փ <br /> կը փայլեցնէր…<br /> <br /> <br /> Էէէէ՛հ… <br /> Հի՛ն օրեր…<br /> Յիշատակնե՛ր…<br /> <br /> <br /> Ի΄նք<br /> իր այս կօշիկով<br /> ի՛նչ ճամբաներ քալած էր… <br /> Ի΄նք<br /> իր այս կօշիկով<br /> ի՛նչ ճամբաներէ եկած էր…<br /> եւ տակաւին<br /> իր վերջի΄ն ճամբան`<br /> ի վերին Երուսաղէմ<br /> ա΄յս կօշիկով<br /> պիտի քալէր…
Նկարներ՝
